SIBO

SIBO to zespół przerostu flory bakteryjnej w obrębie jelita cienkiego. Związany jest z pojawieniem się nieprawidłowych szczepów lub nadmiernej ilości bakterii w jelicie cienkim, co u zdrowej osoby nie powinno mieć miejsca.

Czas trwania badania: 180 min.

OBJAWY pojawiające się z różnym nasileniem i często zmienne w czasie:

  • wzdęcia,

  • gazy,

  • bóle brzucha,

  • nudności,

  • wymioty,

  • chroniczne zaparcia i biegunki,

  • odbijania,

  • stan zapalny śluzówki,

  • ciężkość po posiłkowa,

  • refluks, zgaga,

  • niedobór witaminy B12,

  • niedokrwistość z niedoboru żelaza.

Mogą pojawiać się niedobory żywieniowe (anemia), objawy alergii i  nietolerancji pokarmowych oraz objawy ogólnoustrojowe takie jak:

  • zaburzenia nastroju,

  • przewlekłe zmęczenie,

  • problemy skórne.

Istotny problem stanowi zaburzenie wytwarzania kwasu solnego i nieprawidłowe pH w przewodzie pokarmowym, wzrost przepuszczalności bariery jelitowej (zespół jelita przesiąkliwego) oraz dysfunkcja tzw. wędrującego kompleksu mioelektrycznego, odpowiadającego za usuwaniu treści z jelita cienkiego.

PRZYCZYNY to głównie stosowanie antybiotyków, leków IPP obniżających kwasowość w przewodzie pokarmowym, stres i nieprawidłowa dieta.

CZYNNIKI MOGĄCE MIEĆ ZWIĄZEK Z ROZWOJEM SIBO TO:

  1. Nieprawidłowości anatomiczne – uchyłki jelita cienkiego, przetoki jelitowe, zwężenia pooperacyjne,

  2. Zaburzenia motoryki – neuropatia cukrzycowa, twardzina układowa, amyloidoza, niedoczynność tarczycy, choroby neurologiczne, leki – niesteroidowe przeciwzapalne, inhibitory pompy protonowej, leki opioidowe,

  3. Inne, w tym przewlekłe zapalenie trzustki, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, zespół krótkiego jelita, choroby wątroby, niedobory immunologiczne, podeszły wiek.

 

DIAGNOSTYKA

Głównym narzędziem diagnostycznym jest Wodorowy Test Oddechowy, badający stężenie wodoru wydzielanego przez rozrastające się bakterie. Pacjentowi podaje się roztwór glukozy albo laktulozy. Test trwa od 2 do 3 godzin. Procedura badania polega na wydychaniu powietrza do urządzenia, które zlicza ilość wodoru w wydechu. Na podstawie różnicy między kolejnymi wydechami a wydechem bazowym, stwierdza się czy Pacjent cierpi na SIBO czy nie.

LECZENIE

  • usunięcie przyczyny – nie zawsze jest możliwe,

  • uzupełnienie niedoborów żywieniowych,

  • leczenie żywieniowe, np. dieta FODMAP,

  • leczenie farmakologiczne – terapia lekami przeciwbakteryjnymi o szerokim spektrum działania.

.

Leczenie jest trudne i wymagające czasu. Opiera się ono na stosowaniu środków przeciw bakteryjnych – antybiotyków działających w świetle jelita, bądź naturalnych esencji roślinnych o działaniu bakteriobójczym, probiotyków, oraz odpowiedniej diety.

Kluczowa rola probiotyków w leczeniu polega na ograniczaniu patologicznego rozrostu bakterii, stymulacji śluzówkowego układu immunologicznego oraz przywracaniu prawidłowych szczepów w jelicie. Probiotyk musi być dobrany indywidualnie z uwzględnieniem objawów oraz stanu wyjściowego mikroflory. Terapia probiotyczna powinna być prowadzona długotrwale a preparaty probiotyczne dopasowywane do aktualnego stanu pacjenta.

U większości chorych skuteczna jest 7–14-dniowa terapia, jednak często istnieje konieczność cyklicznego jej powtarzania. W każdym przypadku decyzja o podjęciu leczenia, ze względu na działania niepożądane, oporność na antybiotyki, koszty leczenia, niemożliwy do wykluczenia efekt placebo, powinna zostać indywidualnie i dostosowana do konkretnego pacjenta.