fbpx
 

WTO – Wodorowe Testy Oddechowe i diagnostyka wzdęć

WTO – WODOROWE TESTY ODDECHOWE

Wodorowy test oddechowy opiera się na wykrywaniu wodoru i określeniu jego poziomu w wydychanym powietrzu, za pomocą specjalnej aparatury. Badanie trwa 180 min.

WTO JEST STOSOWANY W DIAGNOSTYCE:

  • nietolerancji laktozy,
  • zaburzeń wchłaniania fruktozy,
  • przerostu bakteryjnego jelita cienkiego – SIBO,
  • zespołu jelita wrażliwego.

NA CZYM POLEGA BADANIE?

Badanie polega na wdmuchiwaniu powietrza przez ustnik. Pierwsze pobranie próbki powietrza wykonuje się na czczo (przed podaniem węglowodanów). Pacjent wykonuje głęboki wdech, na około 15 sekund wstrzymuje powietrze w płucach, a następnie wykonuje energiczny wydech przez aparat, który służy do mierzenia stężenia wodoru w powietrzu. Po tym wypija się odpowiednio sporządzony roztwór zawierający określony rodzaj węglowodanów. W przypadku nietolerancji laktozy może być to roztwór laktozy. Po wypiciu danego płynu badany ponownie myje zęby i w zaleconych odstępach czasu wdmuchuje powietrze przez ustnik do analizatora.

W związku z tym badanie jest przeznaczone dla osób zmagających się z dokuczliwymi objawami ze strony układu pokarmowego, takimi jak, m.in. uporczywe wzdęcia, poczucia nadmiernej ilości gazów w jamie brzusznej, biegunki, zaparcia czy bóle brzucha, które pojawiają się po spożyciu węglowodanów lub mają charakter przewlekły (trwają przynajmniej 3 miesiące).

PRZECIWSKAZANIA

Test nie może być przeprowadzony u osób z wrodzoną nietolerancją fruktozy, a także z rozpoznaną lub podejrzewaną poposiłkową hipoglikemią.

Względnymi przeciwwskazaniami jest stosowanie antybiotyków przez ostatni miesiąc, radiografia i kolonoskopia wykonane w ciągu 4 ostatnich tygodni, a także ileostomia (stomia wytworzona na jelicie cienkim).

PRZYGOTOWANIE PACJENTA DO BADANIA WTO

Cztery tygodnie przed badaniem:

  • nie zażywaj antybiotyków,
  • badanie można wykonać po co najmniej 2-tygodniowym odstępie od zabiegu kolonoskopii

Trzy dni przed badaniem:

  • przerwać stosowanie środków przeczyszczających, zwłaszcza laktulozy,
  • zaprzestać zażywania probiotyków lub innych leków gastrycznych, witamin i aspiryny,
  • wprowadź dietę eliminującą:
  • ZREZYGNUJ: z produktów mlecznych i mlekopochodnych zawierających laktozę, a także cukru, miodów i innych słodzików oraz wszelkich słodyczy, syropów
  • NIE JEDZ: pokarmów wzdymających: (groch, kapusta, brokuł, kalafior itp.), marchwi, owoców, dżemów i innych przetworów oraz soków,
  • NIE PIJ: mleka, soków owocowych, napoi gazowanych i alkoholu
  • PRZEJDŹ na dietę gotowaną i lekkostrawną (nie smażoną)
  • UNIKAJ fastfoodów

W czasie 3 dniowego przygotowania do badania pij dużo niegazowanej wody mineralnej lub wody przegotowanej!

W dniu poprzedzającym badanie:

  • nie spożywać produktów takich jak cebula, por, czosnek, czy jakiekolwiek marynowane lub kiszone warzywa,
  • ostatni posiłek (niezbyt obfity, nie zawierający błonnika) zjeść co najmniej 14 godzin przed rozpoczęciem badania,
  • w ciągu 14 godzin przed rozpoczęciem badania pić tylko wodę,
  • nie palić i nie żuć gumy na 12 godzin przed rozpoczęciem badania.

W dniu badania:

  • zaleca się umycie zębów, nie używać płynu do płukania jamy ustnej,
  • aleca się wypicie szklanki ciepłej wody niegazowanej,
  • można przyjmować lekarstwa (z wyjątkiem witamin, środków przeczyszczających i antybiotyków) popite czystą wodą,
  • osoby noszące protezy zębowe nie mogą używać kleju.

Na badanie należy zabrać ze sobą przybory do mycia zębów! 

SIBO

SIBO to zespół przerostu flory bakteryjnej w obrębie jelita cienkiego. Związany jest z pojawieniem się nieprawidłowych szczepów lub nadmiernej ilości bakterii w jelicie cienkim, co u zdrowej osoby nie powinno mieć miejsca.

Czas trwania badania: 180 min.

OBJAWY pojawiające się z różnym nasileniem i często zmienne w czasie:

  • wzdęcia,
  • gazy,
  • bóle brzucha,
  • nudności,
  • wymioty,
  • chroniczne zaparcia i biegunki,
  • odbijania,
  • stan zapalny śluzówki,
  • ciężkość po posiłkowa,
  • refluks, zgaga,
  • niedobór witaminy B12,
  • niedokrwistość z niedoboru żelaza.

Mogą pojawiać się niedobory żywieniowe (anemia), objawy alergii i  nietolerancji pokarmowych oraz objawy ogólnoustrojowe takie jak:

  • zaburzenia nastroju,
  • przewlekłe zmęczenie,
  • problemy skórne.

Istotny problem stanowi zaburzenie wytwarzania kwasu solnego i nieprawidłowe pH w przewodzie pokarmowym, wzrost przepuszczalności bariery jelitowej (zespół jelita przesiąkliwego) oraz dysfunkcja tzw. wędrującego kompleksu mioelektrycznego, odpowiadającego za usuwaniu treści z jelita cienkiego.

PRZYCZYNY to głównie stosowanie antybiotyków, leków IPP obniżających kwasowość w przewodzie pokarmowym, stres i nieprawidłowa dieta.

CZYNNIKI MOGĄCE MIEĆ ZWIĄZEK Z ROZWOJEM SIBO TO:

  1. Nieprawidłowości anatomiczne – uchyłki jelita cienkiego, przetoki jelitowe, zwężenia pooperacyjne,
  2. Zaburzenia motoryki – neuropatia cukrzycowa, twardzina układowa, amyloidoza, niedoczynność tarczycy, choroby neurologiczne, leki – niesteroidowe przeciwzapalne, inhibitory pompy protonowej, leki opioidowe,
  3. Inne, w tym przewlekłe zapalenie trzustki, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, zespół krótkiego jelita, choroby wątroby, niedobory immunologiczne, podeszły wiek.

DIAGNOSTYKA

Głównym narzędziem diagnostycznym jest Wodorowy Test Oddechowy, badający stężenie wodoru wydzielanego przez rozrastające się bakterie. Pacjentowi podaje się roztwór glukozy albo laktulozy. Test trwa od 2 do 3 godzin. Procedura badania polega na wydychaniu powietrza do urządzenia, które zlicza ilość wodoru w wydechu. Na podstawie różnicy między kolejnymi wydechami a wydechem bazowym, stwierdza się czy Pacjent cierpi na SIBO czy nie.

LECZENIE

  • usunięcie przyczyny – nie zawsze jest możliwe,
  • uzupełnienie niedoborów żywieniowych,
  • leczenie żywieniowe, np. dieta FODMAP,
  • leczenie farmakologiczne – terapia lekami przeciwbakteryjnymi o szerokim spektrum działania.

Leczenie jest trudne i wymagające czasu. Opiera się ono na stosowaniu środków przeciw bakteryjnych – antybiotyków działających w świetle jelita, bądź naturalnych esencji roślinnych o działaniu bakteriobójczym, probiotyków, oraz odpowiedniej diety.

Kluczowa rola probiotyków w leczeniu polega na ograniczaniu patologicznego rozrostu bakterii, stymulacji śluzówkowego układu immunologicznego oraz przywracaniu prawidłowych szczepów w jelicie. Probiotyk musi być dobrany indywidualnie z uwzględnieniem objawów oraz stanu wyjściowego mikroflory. Terapia probiotyczna powinna być prowadzona długotrwale a preparaty probiotyczne dopasowywane do aktualnego stanu pacjenta.

U większości chorych skuteczna jest 7–14-dniowa terapia, jednak często istnieje konieczność cyklicznego jej powtarzania. W każdym przypadku decyzja o podjęciu leczenia, ze względu na działania niepożądane, oporność na antybiotyki, koszty leczenia, niemożliwy do wykluczenia efekt placebo, powinna zostać indywidualnie i dostosowana do konkretnego pacjenta.